ben,ben,ben
İçimde ne kadar çok şey birikmiş aslında, ayakta kalmaya çabalarken görmezlikten gelmişim, umursamamışım belki de... Ta ki rüzgar fısıldayana kadar kim olduğumu... Ne istediğimden, ne...
yalnızlık ve ben..
Bir şarkı uydurdu yüreğinde kız, bazen hüzünlü, bazen kıpır kıpır, bazen yavaş, bazense çok hızlı, bazen kulakları tırmalayan, bazen ise insanı büyüleyen, istediği yerde sustu,...
gidince anladım..
Sadece acı getirdiğine inandığım hayat, gülüşlerimi de çalar olmuş ben farketmeden. Gözyaşları bile benim değil sanki farklı bi karede, farklı bir kareye isyanlar aslında. Kadehler...
ah çocukluk!
Dünya o kadar büyük ki ve bir o kadar kirli, içimdekiler ise bir o kadar kötü... Ben ise hala bir çocuk... Çocukken ne güzeldi oysaki...